
કલ્પના કરો કે પૃથ્વી પર કોઈ શહેરનું તાપમાન અચાનક 100 ડિગ્રી સેલ્સિયસ સુધી પહોંચી જાય. આ માત્ર ગરમી નહીં પરંતુ માનવ જીવન માટે લગભગ વિનાશકારી સ્થિતિ બની શકે. 100°C એટલે પાણી ઉકળવાનું તાપમાન અને આવી સ્થિતિમાં શહેરની સામાન્ય જીવનવ્યવસ્થા લગભગ અશક્ય બની જાય.

સૌથી મોટી અસર માનવ શરીર પર પડશે. સામાન્ય રીતે શરીરનું તાપમાન લગભગ 37°C હોય છે અને શરીર પરસેવા દ્વારા પોતાને ઠંડું રાખે છે. પરંતુ ખૂબ ઊંચા તાપમાને શરીરની આ કુદરતી વ્યવસ્થા કામ કરવાનું બંધ કરી શકે છે. પરિણામે ડિહાઇડ્રેશન, હીટ સ્ટ્રોક, શ્વાસ લેવામાં મુશ્કેલી અને ગંભીર સ્વાસ્થ્ય સમસ્યાઓ ઉભી થઈ શકે છે.

શહેરની ઇન્ફ્રાસ્ટ્રક્ચર પણ ભારે અસરગ્રસ્ત બની શકે. રસ્તાઓમાં વપરાતો ડામર નરમ પડી શકે, રેલવે ટ્રેક વાંકાં થઈ શકે અને વીજળીની લાઇન પર ભાર વધી શકે. એર કન્ડિશનિંગ સિસ્ટમ્સ પણ મોટા પ્રમાણમાં નિષ્ફળ જવાની શક્યતા રહે.

પાણીના સ્ત્રોતો પર પણ અસર પડશે. સામાન્ય વાયુમંડલીય દબાણમાં 100°C પર પાણી ઉકળે છે, તેથી ખુલ્લા પાણીના સ્ત્રોતોમાંથી બાષ્પીભવન ઝડપથી વધી શકે છે. છોડ, પાક અને પ્રાણીઓ માટે જીવવું મુશ્કેલ બની શકે.

જો કે વૈજ્ઞાનિકો માને છે કે પૃથ્વી પર સામાન્ય કુદરતી પરિસ્થિતિમાં 100°C તાપમાન ધરાવતું શહેર બનવું લગભગ અશક્ય છે. અત્યાર સુધી પૃથ્વી પર નોંધાયેલ સૌથી વધુ કુદરતી તાપમાન લગભગ 56.7°C રહ્યું છે.

વિશેષજ્ઞો એ પણ કહે છે કે ફક્ત તાપમાન નહીં પરંતુ વેટ બલ્બ ટેમ્પરેચર પણ જીવન માટે મહત્વપૂર્ણ પરિબળ છે, કારણ કે તે શરીરની ઠંડક જાળવવાની ક્ષમતા દર્શાવે છે.