આ પુસ્તકનું 29મું ચેપ્ટર ગાયબ હતું. તેના બદલે, પ્રકાશક દ્વારા એક નોંધ લખવામાં આવી હતી કે લેખકે પુસ્તક પ્રકાશિત થાય તે પહેલાં જ મૂળ નકલમાંથી આ પ્રકરણ કાઢી નાખ્યું હતું. મથાઈ અને ઈન્દિરા વિશે ઈન્ટરનેટ પર ઘણી બધી વાતો વાયરલ થઈ હતી. ઘણી જગ્યાએ, મથાઈના ખોવાયેલા પ્રકરણને કથિત રીતે પાછું મેળવવાના દાવા કરવામાં આવ્યા હતા. .
હાલમાં જ બહાર પડેલા તેમના પુસ્તક “ઈન્દિરાઃ ઈન્ડિયાઝ મોસ્ટ પાવરફુલ પ્રાઇમ મિનિસ્ટર”માં ઈન્ટરનેટ પર આ પ્રકારના દાવાઓનો ઉલ્લેખ કર્યો છે. મથાઈ એક જગ્યાએ લખે છે કે ઈન્દિરા અને તેમણે એકબીજાને ડાકુનું નામ આપ્યું હતું. ઈન્દિરા તેમને ખાનગીમાં ‘ભૂપત’ કહીને બોલાવતા.
ભૂપત એટલે ભૂપતસિંહ ડાકું. કાઠિયાવાડ, ગુજરાતનો કુખ્યાત ડાકુ જે તેની રોબિનહૂડ ઈમેજને કારણે લોકવાયકાનો એક ભાગ બન્યો. ઘણી બાબતોમાં આ વિદ્રોહીની કહાની પાન સિંહ તોમર જેવી જ છે.
વાર્તા 1939માં શરૂ થાય છે. મહારાજા સયાજીરાવ ગાયકવાડના મૃત્યુ પછી, તેમના પૌત્ર પ્રતાપ સિંહ રાવ ગાયકવાડ વડોદરાની ગાદીએ બેઠા. પ્રતાપ સિંહ નવા જમાનાના હતા અને તેમની રીતો તેમના દાદા કરતા અલગ હતી. તેમણે 1941માં તેમને ગેમ્સનું આયોજન કર્યું હતું. જેમાં ઘોડેસવારી, દોડ, બરછી ફેંક અને પોલ જમ્પ જેવી 24 સ્પર્ધાઓ યોજાઈ હતી. દેશભરના રજવાડાઓને આમંત્રણો મોકલવામાં આવ્યા. તેમાં કુલ 22 રજવાડાઓએ ભાગ લીધો હતો.
અમરેલીના બરવાળા ગામમાં 1920માં બની હતી. તે સમયે વાગણીયા દરબારમાં સેવક હતા. વાઘાણીયા અમરેલી જીલ્લાના 12 ગામોનું નાનું રજવાડું હતું. તે સમયે અમરાવલા ત્યાંનો રાજા હતો. ભૂપત રાજાના ખાનગી તબેલાના 70 કાઠિયાવાડી જાતિના ઘોડાઓને તાલીમ આપતો હતો. તે નાનપણથી જ આ કામમાં વ્યસ્ત રહેતો હતો. ઘોડાની તાલીમ દરમિયાન ટ્રેનરને ઘોડાની સાથે લાંબા અંતર સુધી દોડવાનું હોય છે. નાનપણથી જ આ કામમાં લાગેલા ભૂપતની ઉંમર વધવાની સાથે તેમાં સુધારો થવા લાગ્યો. ઊંચું અને સ્નાયુબદ્ધ શરીર બનવા લાગ્યું હતું. જ્યારે બરોડા દરબારનું આમંત્રણ અમરેલી પહોંચ્યું ત્યારે ભૂપતે સ્પર્ધામાં ભાગ લેવાનું સ્વીકાર્યું હતું. સ્પર્ધા યોજાઈ હતી અને ભૂપતે તમામ 24 સ્પર્ધાઓમાં ભાગ લીધો હતો. તે 6માંથી પ્રથમ 7 સ્પર્ધાઓમાં બીજા ક્રમે રહ્યો હતો.
આ સ્પર્ધા પછી ભૂપતનું જીવન સામાન્ય ચાલતું રહ્યું. ભૂપત વાંગણીયા દરબારના ઘોડાઓની સંભાળ રાખતા. રાજા જ્યારે પણ શિકાર કરવા જતા ત્યારે તે ભૂપતને પણ સાથે લઈ જતા. અહીં ભૂપતે બંદૂકનો ઉપયોગ કરવાનું શીખી લીધું. પાછળથી, આ તાલીમ ભૂપત માટે કામમાં આવી હતી, તેનું જીવન એક નિશ્ચિત પેટર્ન પર ચાલતું હતું, જેમાં ઘણા વર્ષો સુધી કોઈ નોંધપાત્ર ફેરફાર થયો ન હતો.
અહીં સમય ઝડપથી બદલાઈ રહ્યો હતો. સ્વતંત્રતા પહેલા, ભારતના કેટલાક ભાગો અંગ્રેજોના સીધા નિયંત્રણ હેઠળ હતા, ઉદાહરણ તરીકે, બંગાળ, બિહાર, ઉત્તર પ્રદેશ, ઓરિસ્સા, જ્યારે કેટલાક સ્થાનો રાજાઓના શાસન હેઠળ રહ્યા હતા. આ રજવાડાઓ વર્ષમાં એકવાર અંગ્રેજોને ચોક્કસ રકમ આપતા અને તેના બદલામાં તેઓ પોતાનું શાસન જાળવી રાખતા. શરૂઆતના તબક્કામાં રજવાડાઓમાં કોંગ્રેસનો કોઈ પ્રભાવ નહોતો, પરંતુ પાછળથી ‘પ્રજા મંડળ’ નામનું સંગઠન બનાવીને રજવાડાઓમાં પણ કોંગ્રેસે રાજકીય ચળવળ શરૂ કરી. ગુજરાતમાં પણ ઘણી જગ્યાએ આવા પ્રજા મંડળોની રચના કરવામાં આવી હતી. 1947માં દેશ આઝાદ થયો. રજવાડાઓએ પણ પોતાની પાસે રહેલી સત્તા દેશને સમર્પિત કરી હતી. આવી સ્થિતિમાં સત્તાનું સમીકરણ પ્રજા મંડળના આગેવાનોની તરફેણમાં ઝુક્યું હતું.
માર્કંડ દેસાઈ તે સમયે અમરેલીમાં પ્રજા મંડળના સક્રિય નેતાઓમાંના એક હતા. આઝાદી પહેલાથી જ વાંગણીયા દરબાર અને તેમની વચ્ચે તણાવ હતો. માર્કંડ વાંગાનિયા બરાબરી કરવાની તક શોધી રહ્યા હતા. ટૂંક સમયમાં તેમને તક મળી. બાંસવડ એ રાજકોટમાં ગોંડલ પાસે આવેલું સ્થળ છે. અહીં એક મુસ્લિમ વેપારી રહેતો હતો. તેણે તે સમયે 9 લાખ રૂપિયા ખર્ચીને પોતાનું ઘર બનાવ્યું હતું.
તેમનું ઘર સ્થાનિક લોકોમાં નૌલખા તરીકે ઓળખાય છે. એક દિવસ આ ઘરમાં લૂંટ થઈ. માર્કંડે વાઘાણીયા કોર્ટમાં આ લૂંટનો આરોપ લગાવ્યો હતો. રાજા અમરાવલા અને ભૂપત સામે ધરપકડ વોરંટ જાહેર કરવામાં આવ્યું હતું. તે દરમિયાન 29 વર્ષીય અમરવાલાએ પારિવારિક વિવાદને કારણે આત્મહત્યા કરી લીધી હતી. આવી સ્થિતિમાં વોરંટને થોડા દિવસો માટે રોકી દેવામાં આવ્યું હતું.
પોતાના માલિકને ગુમાવી ચૂકેલા ભૂપતને સમજાયું કે માર્કંડના કહેવાથી તેને ખોટા આરોપમાં જેલમાં ધકેલી દેવામાં આવશે. ભૂપતે તેના સૌથી વિશ્વાસુ સાથી રાણા ભગવાન ડાંગરને સાથે લીધો અને વાઘાણીયા છોડી દીધો. રાણા અગાઉ પણ હુમલાના કેસમાં જેલમાં જઈ ચૂક્યા છે. જ્યારે રાણા જેલમાં હતો ત્યારે તેના દુશ્મનોએ તેના પિતા ભગવાન ડાંગરની હત્યા કરી હતી. રાણા તેના પિતાના લોહીનો બદલો લેવા માંગતો હતો.
વાઘાણીયાથી નીકળેલા બંને મિત્રો અમરેલીના નાજાપુર ગામે પહોંચ્યા હતા. અહીં તેણે જોયું કે રાણાના પિતાની હત્યા કરનાર વ્યક્તિ તે સમયે તેના ખેતરમાં કામ કરી રહ્યો હતો. ભૂપત અને રાણાએ તેને ત્યાં મારી નાખ્યો. બળવાખોરો તરીકે બંને દ્વારા કરવામાં આવેલી આ પ્રથમ હત્યા હતી.
સુધી પહોંચી ગઈ. આ ટોળકીના ખાતામાં એક પછી એક કુલ 87 હત્યા અને 8 લાખ 40 હજારની લૂંટના ગુના નોંધાયા હતા. ભૂપત સિંહ ગેંગની ખાસ વાત એ હતી કે 70 થી વધુ કેસમાંથી બળાત્કારનો એક પણ કેસ નોંધાયો નથી. તે સ્ત્રીઓનું સન્માન કરતો. તે ગરીબ પરિવારોની દીકરીઓના લગ્ન કરાવશે અને લૂંટનો એક ભાગ ગામલોકોમાં વહેંચશે.
એવી દંતકથા છે કે રાજકોટના જેતપુરમાં એક સુવર્ણકારની દુકાન લૂંટ્યા બાદ તેણે સોના-ચાંદીના સિક્કા બજારમાં ફેંકી દીધા જેથી જરૂરિયાતમંદ લોકો તેને એકત્રિત કરી શકે. આટલા સવાલો છતાં તેઓ કુખ્યાત ન હતા પરંતુ સામાન્ય લોકોમાં લોકપ્રિય હતા. લોકોએ ઉદારતાથી તેને છુપાવવા માટે તેમના ઘરોમાં આશ્રય આપ્યો. ભૂપતની લોકપ્રિયતાનું સાચું કારણ શું હતું.
“ભૂપત સંજોગોને કારણે બળવાખોર બની ગયો. તેનું પાત્ર ક્યારેય કલંકિત નહોતું. તે ગરીબોની પડખે ઊભો રહ્યો. ભૂપત અને તેના સાથીઓએ જૂનાગઢમાં આરજી શાસન માટેના સંઘર્ષમાં સક્રિયપણે ભાગ લીધો. જ્યારે જૂનાગઢનું વિલીનીકરણ થયું ત્યારે કોમી રમખાણો ફાટી નીકળ્યા ત્યારે ભૂપત અને તેના સાથીઓએ સક્રિયપણે ભાગ લીધો હતો. બંને ધર્મની મહિલાઓની ઈજ્જત બચાવી આ કામે ભૂપતને લોકોમાં ખૂબ લોકપ્રિય બનાવ્યો.
અમરેલીના એક નાનકડા ગામ બરવાળાનો આ યુવાન ટૂંક સમયમાં સૌરાષ્ટ્રમાં એક પૌરાણિક પાત્રમાં ફેરવાઈ ગયો. ભૂપત વિશે એવી પણ માન્યતા છે કે આઝાદી પછી તેમણે બરોડાના ગાયકવાડ રાજવી પરિવારને પત્ર લખ્યો હતો કે લોકશાહીના આગમન પછી, તેઓ જે 42 કામદારો નિવૃત્ત થઈ રહ્યા છે તેમને વળતર તરીકે ઓછામાં ઓછા પાંચ રૂપિયા આપવામાં આવે વીઘા જમીન આપવી જોઈએ. જો આમ નહીં થાય તો તે ગાયકવાડ પરિવારના દરેક વ્યક્તિને મારી નાખશે. ભૂપતસિંહની આ વાર્તા વારંવાર કહેવામાં આવે છે, પરંતુ શું ખરેખર આવું હતું?
“કાનિટકરના પુસ્તક સિવાય ભૂપત સિંહ પર અન્ય એક દસ્તાવેજ પણ છે. તેનો સાથી કાલુ વાંક તેની સાથે પાકિસ્તાન ગયો હતો. પાકિસ્તાનમાં રહીને તેણે ભૂપતના સમગ્ર જીવન પર ગુજરાતીમાં પુસ્તક લખ્યું હતું. આ પુસ્તક ભારતમાં પ્રતિબંધિત રહ્યું હતું. લાંબા સમયથી ભૂપત વિશેની દરેક નાની-નાની વાતનો ઉલ્લેખ કરવામાં આવ્યો છે.
આઝાદી પહેલા અંગ્રેજો રજવાડાઓની આંતરિક બાબતોમાં બહુ ઓછી દખલગીરી કરતા હતા. કાયદો અને વ્યવસ્થા જાળવવા માટે રજવાડાઓની પોતાની પોલીસ હતી. રજવાડાઓનું પોલીસ તંત્ર ખૂબ જ ધીમુ અને સુસ્ત હતું. સામાન્ય જનતા ભૂપતની તરફેણમાં હતી. આવી સ્થિતિમાં પોલીસને કારણે તેને કોઈ ખાસ મુશ્કેલીનો સામનો કરવો પડ્યો નથી. તે વેશમાં નિષ્ણાત હતો. એકવાર ભૂપતની ટોળકીએ રાજકોટ નજીક લૂંટ ચલાવી. 1948માં તેમના સાથીદાર રાણાએ તેમને કહ્યું કે રાજકોટના સિનેમા હોલમાં ‘ચંદ્રલેખા’ ફિલ્મ બતાવવામાં આવી રહી છે. એસ.એસ. વાસન દ્વારા નિર્દેશિત, આ ફિલ્મ મૂળ તમિલમાં બનાવવામાં આવી હતી અને પછીથી હિન્દીમાં ડબ કરવામાં આવી હતી. નક્કી થયું કે બંને આ ફિલ્મ જોવા જશે.
બંનેના શરીર પર ઈજાના નિશાન હતા. ગાંધી ટોપી પહેરીને કોંગ્રેસના નેતાના વેશમાં રસ્તા પર નીકળ્યા. અહીં એક ટ્રક ડ્રાઈવરે તેને લિફ્ટ આપી. થોડા સમય પછી બંને રાજકોટના ફિલ્મ હોલમાં ‘ચંદ્રલેખા’ જોઈ રહ્યા હતા. તેઓ ફરીથી જંગલમાં ફર્યા બાદ પોલીસને આ અંગેની જાણ થઈ હતી.
1951ની આસપાસ, 25 ઓક્ટોબરે ચૂંટણીઓ શરૂ થવાના થોડા મહિનાઓ પહેલા, ભૂપતની પ્રવૃત્તિઓ એટલી ગંભીર બની ગઈ હતી કે સરકારે તેને પકડવા માટે, મૃત કે જીવિતને 50,000 રૂપિયાના ઈનામની ઓફર કરી હતી. નિવારક અટકાયત અધિનિયમ, એક વસાહતી યુગનો કાયદો, લાગુ કરવામાં આવ્યો હતો અને તેની જોગવાઈઓ હેઠળ દેશના રાજાઓના રાજકુમારોની ધરપકડ કરવામાં આવી હતી અને વિકિપીડિયામાં મળેલા અહેવાલ મુજબ ભૂપતના કારણે દેશની પહેલી ચૂંટણી મોડી કરવામાં આવી હતી.
આઝાદી બાદ પહેલું મતદાન
પોતાના કારનામાને કારણે ભૂપત ટૂંક સમયમાં જ રાષ્ટ્રીય અખબારોની હેડલાઈન બની ગયો. આવા સંજોગોમાં પોલીસની નિષ્ફળતાથી સૌરાષ્ટ્રના ગૃહમંત્રી ભારે નારાજ હતા. ભૂપત પકડાય નહીં ત્યાં સુધી તેણે પોલીસના પગારમાં 25 ટકા કાપની જાહેરાત કરી. તે સમય સુધી ગુજરાત બોમ્બે પ્રેસિડેન્સીનો ભાગ હતું. સરકારે પુણેમાં કાર્યરત 1933 બેચના અધિકારીને સૌરાષ્ટ્ર મોકલ્યા. આ અધિકારીનું નામ હતું વિષ્ણુ ગોપાલ કાનિટકર. વર્ષ 1951 હતું. કાનિટકરને આઉટ ઓફ ટર્મ પ્રમોશન આપવામાં આવ્યું અને રાજકોટ રેન્જના આઈજી બનાવાયા. તેમના કામના પ્રારંભિક તબક્કામાં, કાનિટકર સમજી ગયા કે રજવાડાઓમાંથી વારસામાં મળેલી પોલીસ વ્યવસ્થા ભૂપત સાથે સ્પર્ધા કરી શકે તેમ નથી. તેમણે સમગ્ર પોલીસ ફોર્સની નવેસરથી તાલીમ શરૂ કરી.
જ્યારે ભૂપત પોલીસને ખુલ્લેઆમ પડકાર ફેંકતો હતો. લૂંટ કરતા પહેલા તે પોલીસને પત્ર મોકલતો હતો. જેમાં લૂંટનું સ્થળ અને સમય લખાયેલો હતો. ગુજરાતીમાં આ પ્રકારના અક્ષરને ‘ઝાસા’ કહે છે. ભૂપતે પોતાના પત્રોમાં કાનિટકર માટે ગુજરાતી શબ્દ ‘દીકરા’નો ઉપયોગ કર્યો હતો. જો કે, જો ઉંમરની દ્રષ્ટિએ જોવામાં આવે તો કાનિટકર ભૂપત કરતા 10 વર્ષ મોટા હતા.
કાનિટકર બીજી સમસ્યા સાથે સંઘર્ષ કરી રહ્યા હતા. ભૂપત પોલીસ બાતમીદારોને શારીરિક નહીં પણ માનસિક ત્રાસ આપતો હતો. તે જાણ કરનારનું નાક અને કાન કાપી નાખતો હતો. એટલું જ નહીં, તે વ્યક્તિને ચેતવણી આપતો હતો કે જો તે આ અપમાનથી પોતાને બચાવવા માટે આત્મહત્યા કરશે તો તેનો આખો પરિવાર નાશ પામશે. તે સમયે ભૂપતના આ ત્રાસનો ભોગ 40થી વધુ લોકો બન્યા હતા.
કાનિટકરે પોલીસમાં પગીઓની ભરતી કરીને બીજો મોટો ફેરફાર કર્યો. પગી તેમના એક ગુણને કારણે સદીઓથી કચ્છના રણ વિસ્તારમાં ટકી રહ્યા હતા. આ લોકો રેતી પર છપાયેલા પગના નિશાન ઓળખવામાં નિષ્ણાત હતા. આવા બે પગીઓ કાનિટકરના લશ્કરનો ભાગ હતા. કાનિટકરે સૌપ્રથમ ભૂપતના સમર્થકોની ધરપકડ કરવાનું શરૂ કર્યું. આ કારણે ભૂપતના ઘણા સંતાવાના સ્થળો બંધ થઈ ગયા. પણ ભૂપત હજુ પણ તેમની પકડથી દૂર હતો.
આ દરમિયાન ભૂપતના સહયોગી રામ બસિયાનું મૃત્યુ થયું હતું. ભૂપત તેની ટોળકીના નીચલા ભાગને સંભાળવા માટે કોઈ નવી વ્યક્તિની શોધમાં હતો. આવી સ્થિતિમાં તેઓ અમરસિંહને મળ્યા. અમરસિંહે નાની નાની બાબતોમાં જેલમાં સમય વિતાવ્યો હતો. ભૂપતે તેની નજર સામે એક માણસને મારવામાં આવ્યો અને આમ અમરસિંહ પણ ભૂપતની જેમ ‘બારવટીયો’ બની ગયો. બારવટીયા એક ગુજરાતી શબ્દ છે. ધીમે ધીમે અમરસિંહે આખી ગેંગ પર પોતાની પકડ મજબૂત કરી અને ભૂપતનો વિશ્વાસુ બની ગયો.
તેમના તમામ પ્રયાસો છતાં કાનિટકરને વધુ સફળતા મળી ન હતી. તેમને રાજકોટમાં લૂંટની ઘટનાના સમાચાર મળ્યા હતા. અહીં તેમને જાણવા મળ્યું કે આ ઘટના બાદ લૂંટારાઓનું આ જૂથ કારમાં ફરાર થઈ ગયું હતું. પછી તેમણે ત્યાં એક ગેરેજમાં સ્લિપ મળી. સ્લિપ પરથી જાણવા મળ્યું કે ગુનામાં વપરાયેલી કાર પૂર્વ રાજકુમારની છે. રાજકુમારની રાજકીય સ્થિતિ મહાન હતી. તેમના મોટા ભાઈ આઝાદ સ્વતંત્ર ભારતમાં મદ્રાસ પ્રાંતના ગવર્નર હતા.
કાનિટકરે રાજકુમાર પર દબાણ કર્યું. બદનામી થવાના ડરથી તે ખુલ્યા. તેમણે ભૂપતના સહયોગી કાલુ દેવાયતને આશ્રય આપ્યો હતો. કાનિટકરને રાજવી પરિવારના ફાર્મ હાઉસમાં લઈ જવામાં આવ્યા હતા. ત્યાં થયેલા ગોળીબારમાં દેવાયતને ગોળી વાગી હતી, પરંતુ તે ભાગવામાં સફળ રહ્યો હતો.
કાનિટકરે તરત જ પગીઓને મદદ માટે બોલાવ્યા. પગના નિશાનને જોઈને ચાલતા જ્યા પગી પહાડીની તળેટીમાં પહોંચ્યા જ્યારે ઉપરથી ગોળીબાર શરૂ થયો. લાંબી ગોળીબાર બાદ પોલીસ દેવાયતને મારવામાં સફળ રહી. આ દરમિયાન બે પોલીસ કર્મચારીઓ પણ શહીદ થયા હતા. ભૂપતે દેવાયતના મૃત્યુને ખતરાની ઘંટડી તરીકે લીધો. પોલીસ એક પછી એક તેની ગેંગના સભ્યોને નિશાન બનાવી રહી હતી.
તે દરમિયાન ભૂપતના સૌથી વિશ્વાસુ મિત્ર રાણાને કોઈ કામ અર્થે બરોડા જવાનું થયું. તેણે રાણા સાથે મળીને 700 પોલીસ કર્મચારીઓને ઘેરી લીધા હતા. પરંતુ દેવાયતના મૃત્યુ પછી ભૂપત કોઈ જોખમ લેવા તૈયાર ન હતો. જલદી પાછા આવવાની ખાતરી સાથે રાણા બરોડા જવા રવાના થયા. પોલીસને પહેલાથી જ બાતમી હતી કે રાણા બરોડા આવી શકે છે. બરોડા પહોંચતા જ પોલીસે રાણાને ઘેરી લીધો અને તેનું એન્કાઉન્ટર કર્યું હતું.
દેવાયત પછી રાણાના મોતના આંચકાએ ભૂપતને હચમચાવી નાખ્યો. તેણે નક્કી કર્યું કે ભારતની પોલીસથી બચવા માટે તે સરહદ પાર કરીને થોડા સમય માટે પાકિસ્તાન જશે. પોલીસને પણ આ અંગેની માહિતી તેમના બાતમીદારો પાસેથી મળી હતી. સરહદ પર નાકાબંધી સઘન કરવામાં આવી હતી. 6 જૂન 1952ની રાત્રે, ભૂપતે નાકાબંધીને ચક્મો આપ્યો અને તેના ત્રણ સાથીઓ સાથે પાકિસ્તાનની સરહદમાં પ્રવેશ કર્યો. અહીં તે પાકિસ્તાની સુરક્ષા દળોના હાથે ઝડપાઈ ગયો હતો. ગેરકાયદેસર રીતે સરહદ પાર કરવા બદલ તેને એક વર્ષની જેલ અને 100 રૂપિયાનો દંડ ફટકારવામાં આવ્યો હતો..
ભૂપત એ વિચારીને પાકિસ્તાન ગયો કે જ્યારે પરિસ્થિતિ થોડી શાંત થશે, ત્યારે તે ભારત પાછો આવશે. પરંતુ આ થઈ શક્યું નહીં. જેલમાંથી મુક્ત થયા બાદ ભૂપતે ઇસ્લામ કબૂલ કર્યો હતો. તેણે ત્યાં એક મુસ્લિમ યુવતી સાથે લગ્ન કર્યા અને પોતાનું નામ બદલીને અમીન રાખ્યું. તેણે કરાચીના બજારમાં દૂધ વેચવાનું શરૂ કર્યું. ભારત સરકારે એકથી વધુ વખત પાકિસ્તાનને ભૂપતને ભારતને સોંપવા કહ્યું હતું, પરંતુ પાકિસ્તાન સરકારે તેમ કરવાનો ઇનકાર કર્યો હતો. તેમના જીવનના અંતિમ તબક્કે, ભૂપત ભારત પાછા ફરવા માંગતા હતા, પરંતુ ભારત સરકારે તેને મંજૂરી આપી ન હતી. આખરે, 1996માં તેમના મૃત્યુ પછી, તેમને પાકિસ્તાનમાં દફનાવવામાં આવ્યા હતા.
પાકિસ્તાનમાં છેલ્લા સમયે ભૂપત આવો દેખાતો હોવાનો દાવો
તેના ત્રણ સાથીમાંથી એક અમર સિંહ સરહદ પાર કરીને ભારત પાછો ફર્યો. થોડા સમય માટે તે પોતાની ડાકુઓની ગેંગ ચલાવતો હતો, પરંતુ ટૂંક સમયમાં પોલીસના હાથે ઝડપાઈ ગયો હતો. આ વાર્તાના ત્રીજા પાત્ર વીજી કાનિટકરનું શું થયું? ગુજરાતમાંથી તે રાજસ્થાન ગયો અને મધ્યપ્રદેશ-રાજસ્થાનના સરહદી વિસ્તારોમાં 11 ડાકુ ગેંગનો ખાત્મો કર્યો. 1968માં CRPFના પહેલા DGP બન્યા. નિવૃત્તિ બાદ પુણે પરત ફર્યા. તેમણે ભૂપતસિંહ પર એક પુસ્તક પણ લખ્યું હતું. “ભુપત – એક વિલક્ષણ ગુનેગાર”. આ પુસ્તક મરાઠીમાં હતું.
આ પણ વાંચો: Success Story: ખેતર વેચીને શરૂ કરી કંપની, આજે કંપનીની વેલ્યું છે 5 હજાર કરોડને પાર, જાણો તે ગુજરાતી વિશે
Published On - 9:56 pm, Tue, 21 May 24