
પિતૃપક્ષ એ 16 દિવસનો એવો પવિત્ર સમયગાળો છે, જેમાં લોકો પોતાના પૂર્વજો (પિતૃઓ) ને શ્રદ્ધાપૂર્વક યાદ કરે છે અને તેમની આત્માની શાંતિ અર્થે શ્રાદ્ધ, તર્પણ તેમજ પિંડદાન કરે છે. આ સમગ્ર 16 દિવસ પિતૃઓની વિશેષ કૃપા મેળવવા અને તેમને પ્રસન્ન કરવા માટે સમર્પિત હોય છે. એવી ધાર્મિક માન્યતા છે કે આ સમય દરમિયાન પિતૃઓ પૃથ્વી પર આવે છે અને પોતાના વંશજોને આશીર્વાદ આપે છે. જોકે, ઘણા લોકોના મનમાં વારંવાર એ પ્રશ્ન ઉઠતો હોય છે કે જ્યારે આ સમય પિતૃઓ માટે નિર્ધારિત હોય, ત્યારે આ દિવસોમાં કોઈનું અવસાન થવું શુભ ગણાય કે અશુભ? અને જો આ સમયગાળામાં કોઈનું અકાળ મૃત્યુ થઈ જાય તો શાસ્ત્રો શું કહે છે?
જન્મ અને મૃત્યુ એ માનવજીવનનું અટલ સત્ય છે, જેને કોઈ ટાળી શકતું નથી. પિતૃઓના આશીર્વાદથી જ વંશવૃદ્ધિ થાય છે. આવો જાણીએ ગરુડ પુરાણ અનુસાર પિતૃપક્ષમાં કુદરતી તેમજ અકાળ મૃત્યુ અંગે શું વિધાનો દર્શાવવામાં આવ્યા છે.
ગરુડ પુરાણ અનુસાર, પિતૃપક્ષ દરમિયાન કુદરતી રીતે થતું મૃત્યુ અત્યંત શુભ, પવિત્ર અને ભાગ્યશાળી માનવામાં આવે છે. એવી માન્યતા છે કે આ 16 દિવસોમાં મૃત્યુ થવું ખૂબ જ દુર્લભ સંયોગ છે અને આવું થવું એ દર્શાવે છે કે વ્યક્તિને મોક્ષની પ્રાપ્તિ થઈ શકે છે:
જો કોઈ વ્યક્તિનું મૃત્યુ પિતૃપક્ષમાં કુદરતી ન થઈને અકાળ મૃત્યુ (જેમ કે અકસ્માત, આત્મહત્યા વગેરે) ના રૂપમાં થાય, તો શાસ્ત્રોમાં તેને શુભ માનવામાં આવતું નથી. અકાળ મૃત્યુ થવાથી આત્માની તૃપ્તિ થતી નથી અને પરિવાર પર પિતૃદોષ સર્જાવાની શક્યતા રહે છે. આવી સ્થિતિમાં આત્માની પરમ શાંતિ માટે કોઈ પવિત્ર ધાર્મિક સ્થળ (જેમ કે ગયાજી) જઈને વિશેષ પિંડદાન અને તર્પણ કરવાનું વિધાન છે.
ધાર્મિક ગ્રંથો મુજબ, સામાન્ય કુદરતી મૃત્યુમાં વ્યક્તિ પોતાનું સંપૂર્ણ આયુષ્ય અને કર્મો ભોગવીને જાય છે. તેનાથી વિપરીત, અકાળ મૃત્યુ થવાને કારણે જીવની ઈચ્છાઓ, વાસનાઓ અને સાંસારિક મોહ અધૂરા રહી જાય છે. જ્યાં સુધી તેનો મૂળ નિર્ધારિત જીવનકાળ પૂર્ણ ન થાય, ત્યાં સુધી તે આત્મા આ લોકમાં કે અન્ય યોનિઓમાં ભટકતો રહે છે. આવી આત્માઓની સદ્ગતિ અને મુક્તિ માટે શાસ્ત્રોમાં નારાયણ બલિ જેવા વિશેષ અનુષ્ઠાનો સૂચવવામાં આવ્યા છે.