
મેદાન પર મેડલ જીતવાનું સપનું અનેક ખેલાડીઓ જોતા હોય છે. પરંતુ આ સપનું પૂરું કરવા માટે કેટલાક ખેલાડીઓએ મેદાનની બહાર પણ એટલો જ મોટો સંઘર્ષ કરવો પડે છે. દિવસ દરમિયાન નાગપુરમાં ડિલિવરી બોય તરીકે કામ કરતો અને સવાર-સાંજ મેદાન પર પરસેવો પાડતો ગૌરવ ખોડતકર પણ આવા જ ખેલાડીઓમાંથી એક છે. ગૌરવનું એક જ લક્ષ્ય છે 1500 મીટરની દોડમાં રાષ્ટ્રીય સ્તરે સ્થાન મેળવવું અને ત્યારબાદ દેશ માટે મેડલ જીતવું.
ગૌરવે તાજેતરમાં વારંગલ ખાતે યોજાયેલી ‘ઇન્ડિયન એથ્લેટિક્સ સિરીઝમાં 1500 મીટરની દોડમાં 3 મિનિટ 47 સેકન્ડનો સમય નોંધાવીને બીજું સ્થાન એટલે કે સિલ્વર મેડલ મેળવ્યો. તેનું આ પ્રદર્શન 1500 મીટર એથ્લેટિક્સમાં અત્યાર સુધીની શ્રેષ્ઠ કામગીરી પૈકીનું એક માનવામાં આવી રહ્યું છે. જોકે ગૌરવનો અહીં સુધીનો પ્રવાસ બિલકુલ સરળ રહ્યો નથી.
ગૌરવના પિતા ટ્રક ડ્રાઈવર તરીકે કામ કરે છે, જ્યારે તેની માતા બીજા લોકોના ઘરે ઘરકામ (વાસણો ધોવા) કરે છે. પરિવારની આર્થિક પરિસ્થિતિ નબળી હોવાથી, ગૌરવ પરિવારને આર્થિક રીતે ફાળો આપવાની પણ જવાબદારી સંભાળે છે. તેથી સવારે અને સાંજે સાત-આઠ કલાક મેદાન પર સખત પ્રેક્ટિસ કરે છે. સાથે તે ડિલિવરી બોય તરીકે પણ કામ કરે છે. રાષ્ટ્રીય સ્તરના રમતવીરો માટે પ્રેક્ટિસની સાથે ડાયટ, ફિટનેસ અને પૂરતો આરામ ખૂબ જ મહત્વપૂર્ણ છે. જોકે, ગૌરવના જીવનમાં રમતગમત માટે જરૂરી સુવિધાઓનો અભાવ અને તે જ સમયે તેના પરિવારની આર્થિક જરૂરિયાતોનો અભાવ છે. તેથી, મેદાન પર પરસેવો પાડતી વખતે, તે મેદાનની બહાર પણ સંઘર્ષ કરે છે.
ગૌરવે 18 વર્ષની ઉંમરે એથ્લેટિક્સમાં ડેબ્યૂ કર્યું. તે પહેલાં, તે વોલીબોલ રમી રહ્યો હતો. પોલીસ ભરતીની તૈયારી માટે મેદાનમાં ઉતરેલા ગૌરવમાં એથ્લેટિક્સની ગુણવત્તાની સચોટ આગાહી કોચ જિતેન્દ્ર ઘોરદાડેકરે કરી હતી. કોચના માર્ગદર્શન હેઠળ, છેલ્લા 6 વર્ષમાં 1500 મીટર દોડમાં ગૌરવે કરેલી પ્રગતિ આશ્ચર્યજનક રહી છે. એથ્લેટિક્સમાં, માત્ર મેડલ જ નહીં, પણ ખેલાડી દ્વારા રેકોર્ડ કરાયેલ સમય પણ ખૂબ જ મહત્વપૂર્ણ છે. ગૌરવનો તાજેતરનો 3:47 મિનિટનો સમય તેની સતત પ્રગતિનો સંકેત આપે છે.
છેલ્લા કેટલાક વર્ષોમાં 1500 મીટરમાં તેના ટાઇમિંગમાં થયેલો સુધારો એથ્લેટિક્સ ક્ષેત્રના નિષ્ણાતોનું ધ્યાન ખેંચી રહ્યો છે. પરિવારની આર્થિક સ્થિતિને સમજીને પરિવારને મદદ કરતા આ દીકરાએ રાષ્ટ્રીય સ્તરે મેળવેલી સફળતા જોઈને ગૌરવની માતાને પણ તેના પર ગર્વ છે. રાષ્ટ્રીય રમત દિવસના અવસરે ગૌરવની આ કહાની માત્ર એક દોડવીરની સફળતાની કહાની નથી પરંતુ તે પ્રેરણાદાયી કહાની છે કે જો સપનું મોટું હોય અને પરિસ્થિતિ કેટલીય પ્રતિકૂળ હોય, તો પણ લક્ષ્ય તરફ દોડી શકાય છે. ગૌરવના રૂપમાં ભવિષ્યમાં ભારતને એક ચેમ્પિયન દોડવીર મળી શકે છે.