
સામાન્ય રીતે જ્યારે કોઈ વ્યક્તિને કિડની સંબંધિત બીમારી (CKD – Chronic Kidney Disease) થાય છે, ત્યારે તેનું સમગ્ર ધ્યાન માત્ર કિડનીના ક્રિએટિનાઇન લેવલ અને ડાયાલિસિસ પર જ કેન્દ્રિત હોય છે. પરંતુ તબીબી વિજ્ઞાન અનુસાર, કિડનીના દર્દીઓમાં મૃત્યુનું સૌથી મોટું કારણ કિડની ફેલ્યોર નહીં, પરંતુ હૃદય રોગ (Cardiovascular Disease) હોય છે. માનવ શરીરમાં કિડની અને હૃદય વચ્ચેનું જોડાણ એટલું સંવેદનશીલ છે કે એક અંગ બીમાર પડતાં બીજું અંગ આપોઆપ જોખમમાં મુકાઈ જાય છે. આ સ્થિતિને તબીબી જગતમાં ‘કાર્ડિયોરેનલ સિન્ડ્રોમ’ (Cardiorenal Syndrome) કહેવામાં આવે છે.
કિડનીનું મુખ્ય કાર્ય લોહીમાંથી વધારાનું પાણી અને સોડિયમ (મીઠું) પેશાબ વાટે બહાર કાઢવાનું છે. કિડની નબળી પડતાં શરીરમાં પાણી અને પ્રવાહી ભરાવા લાગે છે, જેનાથી રક્તવાહિનીઓમાં દબાણ વધે છે અને હાઈપરટેન્શન (હાઈ બીપી) થાય છે. આ પ્રવાહીને પંપ કરવા માટે હૃદયને બમણી મહેનત કરવી પડે છે, જેનાથી હાર્ટ ફેલ્યોરનું જોખમ સર્જાય છે.
કિડની લોહીના દબાણને નિયંત્રિત કરવા માટે ‘રેનિન’ નામનો હોર્મોન બનાવે છે. કિડની ક્ષતિગ્રસ્ત થતાં આ સિસ્ટમ (Renin-Angiotensin-Aldosterone System) અનિયંત્રિત બને છે, જે હૃદયની માંસપેશીઓને જાડી અને કઠણ બનાવે છે, જેને ‘લેફ્ટ વેન્ટ્રિક્યુલર હાઇપરટ્રોફી’ (LVH) કહેવાય છે.
કિડની ‘ઇરિથ્રોપોઇટિન’ (EPO) હોર્મોન પેદા કરે છે, જે લાલ રક્તકણો (RBC) બનાવવામાં મદદ કરે છે. કિડની ફેલ થવાથી શરીરમાં લોહીની ભારે અછત (એનિમિયા) સર્જાય છે. શરીરના અંગો સુધી પૂરતો ઓક્સિજન પહોંચાડવા હૃદયને વધુ ઝડપથી ધબકવું પડે છે, જે લાંબા ગાળે હૃદયને નબળું પાડી દે છે.
લોહી ફિલ્ટર ન થવાને કારણે યુરિયા અને અન્ય ઝેરી તત્વો લોહીમાં ફરતા રહે છે. આ ટોક્સિન્સ રક્તવાહિનીઓની અંદર સોજો (ઇન્ફ્લેમેશન) વધારે છે અને ધમનીઓમાં કેલ્શિયમ જમા કરી તેને પથ્થર જેવી કઠણ બનાવી દે છે. પરિણામે અચાનક સાયલન્ટ હાર્ટ એટેકનું જોખમ વધી જાય છે.
કિડની યોગ્ય રીતે કામ ન કરતી હોય ત્યારે લોહીમાં પોટેશિયમનું સ્તર ખતરનાક હદે વધી જાય છે. પોટેશિયમનું ઊંચું પ્રમાણ હૃદયના ધબકારાને અનિયમિત (Arrhythmia) બનાવી શકે છે, જેનાથી દર્દીને સડન કાર્ડિયાક અરેસ્ટ આવી શકે છે.