
ફોર્મુલા 1 રેસિંગને હંમેશા ઝડપી કાર અને ગ્લેમરની રમત તરીકે જોવામાં આવે છે, પરંતુ વાસ્તવિકતા એ છે કે કોકપીટની અંદર બેસીને 300 કિમી/કલાકથી વધુની ઝડપે વાહન ચલાવવું એ માનવ શરીર માટે ભયાનક અગ્નિપરીક્ષાથી ઓછું નથી. માત્ર 90 થી 120 મિનિટની એક સિંગલ રેસમાં F1 ડ્રાઈવર્સનું 2 થી 4 કિલોગ્રામ વજન ઓછું થઈ જાય છે. સિંગાપુર અને કતર જેવા ગરમભેજવાળા ટ્રેક પર, તમે 4 થી 5 કિલો વજન ઘટાડી શકો છો. આ વજન ઘટાડવું ચરબી કે સ્નાયુઓના ઘટાડાને કારણે નથી, પરંતુ વધુ પડતા પરસેવાને કારણે શરીરમાંથી પ્રવાહી નીકળી જવાને કારણે થાય છે.
ફોર્મુલા 1 રેસિંગ કારમાં ડ્રાઈવરની સીટની પાછળ શક્તિશાળી એન્જિન લાગેલું હોય છે. તેમજ ટર્નિગ્સ પર બ્રેકિંગ દરમિયાન પૈંડામાંથી ખુબ ગરમી નીકળી છે. જેના કારણે કોકપિટનું તાપમાન 50°C કે તેનાથી ઉપર પહોંચી જાય છે. આગથી બચવા માટે ડ્રાઈવર અનેક લેયર વાળા ફાયરપ્રુફ સૂટ,ઈનરવેયર્સ,ગ્લવ્સ અને હેલમેટ પહેરે છે. આ ગિયર શરીરની ગરમીને બહાર નીકળવા દેતા નથી. જેના કારણે અંદરનું વાતાવરણ ઉકળતા સૌના જેવું બની જાય છે.
જ્યારે કાર 250-300 કિમી, કલાકની સ્પીડ પર વળાંક લે છે, ત્યારે ડ્રાઇવરના શરીરમાં 4G થી 6G ગુરુત્વાકર્ષણ બળનો અનુભવ થાય છે. આનો અર્થ એ થાય કે ,ડ્રાઇવરને તેના શરીર અને માથાના વજન કરતાં ચારથી છ ગણું વજન લાગે છે, જે ગરદન, કોર અને હાથના સ્નાયુઓ પર ભારે તાણ લાવે છે. દરમિયાન, રેસ દરમિયાન, ડ્રાઇવરના હૃદયના ધબકારા સતત 170 ધબકારા પ્રતિ મિનિટથી ઉપર રહે છે, જે મેરેથોન રેસરના ધબકારા જેટલા છે. વધુમાં, શરીર આ દોઢ થી બે કલાકની દોડમાં 1500 થી વધુ કેલરી ખર્ચ કરે છે.
સિંગાપોર જેવી રેસમાં, જ્યાં ભેજનું સ્તર 80-90% સુધી પહોંચી શકે છે, ત્યાં ડિહાઇડ્રેશનનું જોખમ જીવલેણ બની શકે છે. રેસ પૂરી થતાંની સાથે જ, ડ્રાઇવરોના શરીરમાં પાણી માપવામાં આવે છે સીધા સ્કેલ પર મૂકવામાં આવે છે, અને પછી તરત જ યોગ્ય ઇલેક્ટ્રોલાઇટ્સ અને તબીબી પુનઃપ્રાપ્તિ પ્રાપ્ત થાય છે. ડ્રાઇવરો સમગ્ર રેસ દરમિયાન તેમના હેલ્મેટ સાથે જોડાયેલ ટ્યુબ દ્વારા પાણી અને ઇલેક્ટ્રોલાઇટ્સ પીવે છે, પરંતુ ભારે પરસેવાને કારણે આ પ્રવાહી પણ ડિહાઇડ્રેશનને સંપૂર્ણપણે અટકાવી શકતું નથી.
આ સિવાય ઈન્ટરનેશનલ ઓટોમોબાઈલ ફેડરેશનના નિયમ મુજબ ડ્રાઈવર અને તેના ઉપકરણોનું કુલ વજન અંદાજે 80 કિલોગ્રામ થવું જરુરી છે. તેની પુષ્ટિ માટે આ વજન ટેકનિકલ ચકાસણી માટે પણ જરૂરી છે. તેથી, આ રેસ દરમિયાન એક પણ ભૂલ ખેલાડીના જીવ લઈ શકે છે.