ગંગાજી એક વખત ભગવાન શિવજીને જ પોતાના પ્રવાહમાં વહાવી દેવા માંગતા હતા, પણ પછી એવું શું થયું કે ગંગાજીને શિવજીની જટાઓમાં કેદ થવું પડ્યું ? ઓમ નમ શિવાય , ચાલો જાણીએ આ અદ્ભુત અને જીવન બદલનારી શિવકથા, હજારો વર્ષ પહેલાં રાજા ભગીરથના પૂર્વજો, એટલે કે સગરપુત્રો, શાપના કારણે મુક્તિથી વંચિત રહ્યા હતા.તેમના ઉદ્ધાર માટે એક જ ઉપાય હતો. સ્વર્ગમાં વહેતી પવિત્ર ગંગાને પૃથ્વી પર લાવવી રાજા ભગીરથે વર્ષો સુધી બ્રહ્માજીની કઠોર તપસ્યા કરી. બ્રહ્માજી પ્રસન્ન થયા અને કહ્યું. "ગંગા તો પૃથ્વી પર આવશે. પરંતુ તેનો પ્રચંડ વેગ આખી પૃથ્વીને પાતાળમાં ધકેલી દેશે. તેના વેગને રોકી શકે એવા તો માત્ર ભગવાન શિવ જ છે." ત્યારબાદ ભગીરથે ભગવાન શિવની ઘોર આરાધના કરી. ભગવાન શિવ પ્રસન્ન થયા અને ગંગાના અવતરણ માટે તૈયાર થયા. પરંતુ ગંગાજીને પોતાના પ્રચંડ પ્રવાહનો અહંકાર હતો. તેમણે મનમાં વિચાર્યું. "હું તો મારા વેગમાં શિવને પણ વહાવી દઈશ." અને પછી...ભયંકર ગર્જના સાથે ગંગા સ્વર્ગમાંથી નીચે ઉતર્યા. પણ ભગવાન શિવ તો મહાકાળ હતા. તેમણે ગંગાના સમગ્ર પ્રવાહને પોતાની વિશાળ જટાઓમાં સમાવી લીધો. ગંગા લાખો માર્ગ શોધતા રહ્યા...પણ જટાઓમાંથી બહાર નીકળી જ ન શક્યા. ત્યારે ગંગાજીને પોતાના અહંકારનો અહેસાસ થયો. ભગીરથની પ્રાર્થના સાંભળીને ભગવાન શિવે પોતાની એક જટા ખોલી. અને ત્યાંથી ગંગાજી શાંત... પવિત્ર... અને કલ્યાણકારી સ્વરૂપે પૃથ્વી પર વહેવા લાગ્યા. ભગીરથના માર્ગદર્શન હેઠળ ગંગાજીએ સગરપુત્રોને મુક્તિ આપી. તેથી ભગવાન શિવ આજે પણ *ગંગાધર* તરીકે પૂજાય છે. આ કથા માત્ર ગંગાના અવતરણની નથી. આ આપણા જીવનનો પણ અરીસો છે. અહંકાર કેટલો પણ મોટો હોય. શિવ સમક્ષ તે ક્ષણમાં ઓગળી જાય છે. ભગીરથ આપણને શીખવે છે કે. સાચો સંકલ્પ, ધીરજ અને ભક્તિ હોય તો અશક્ય કાર્ય પણ શક્ય બને છે અને ભગવાન શિવ શીખવે છે.શક્તિનો ઉપયોગ વિનાશ માટે નહીં, પરંતુ કલ્યાણ માટે કરવો. જ્યારે જીવનમાં અહંકાર છોડીને શિવને સમર્પિત થઈએ. ત્યારે આપણું જીવન પણ ગંગાની જેમ પવિત્ર અને શાંત બની શકે છે.
